Biografie in 3e persoon enkelvoud

Mia Timiaan (Bergen op Zoom, 1980) is schrijver (heel soms dichter) en creatieve huurling. Ze publiceerde in o.a. NRC, Ballustrada en Krakatau. Mia Timiaan leerde op haar vierde lezen en is sindsdien nooit meer zonder boek gesignaleerd. Als kind lag ze vanwege zware astma langdurig in het ziekenhuis en daar werden boeken net zo belangrijk als liefde en medicijnen.

Mia Timiaan heeft met haar schrijven reeds de eeuwigheid bereikt: in de zomer van 2013 werd één van haar verhalen in een tijdcapsule gestopt en in de Rotterdamse Wilhelminakade geplaatst, met een boodschap voor het jaar 2135. In 2012 verscheen haar korte verhaal ‘Hey Joe’ in de spraakmakende bundel Zondig in Zeeland, met bekende Zeeuwse schrijvers als Floortje Zwigtman, Katinka Polderman, Franca Treur en Oek de Jong.

In 2015 vormde zij samen met schrijver Theo Raats de Zeeuwse afvaardiging voor de jubileumeditie van Nederland Leest van het CPNB: grootmeester van het Zeer Korte Verhaal A.L. Snijders selecteerde de beste korte verhalen uit de Nederlandse geschiedenis, plus voor elke provincie een aantal nieuwe verhalen.

Timiaan is getrouwd, trotse moeder van een zoon en een dochter en woont in Middelburg. Na een studie cultuurwetenschappen & kunstsociologie aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam werkte zij als mosselsorteerder, schoonmaakster, datatypist, freelance journalist en registrator in musea. Sinds 2010 is ze eigen baas met elizee tekst en project, bureau voor creatieve communicatie en projectorganisatie. Ze is graag een beetje aan het rommelen met historie, culinaria, whisky en haar tuintje. Voor dagblad PZC is zij de culinair recensent. Tussendoor speelt ze toetsen in de brute metalband Satinoxide. Lievelingsschrijvers: Margaret Atwood, Vladimir Nabokov, W.F. Hermans, Edgar Allan Poe, Midas Dekkers en Roald Dahl.

Bezig met een bundel korte verhalen, werktitel ‘En het was nog lang onrustig’. Plus een roman over de metalwereld genaamd ‘Brak’. Oh en scenes uit het moederschap genaamd MoWoMoZi: Moeder Worden, Moeder Zijn.

 

Iets meer over mezelf, in 1e persoon enkelvoud

Waarom dat pseudoniem? Ik heet eigenlijk Marloes Matthijssen maar ik zat op school met drie Marloezen en vrijwel niemand kan de naam Matthijssen goed spellen. Er is al een Alma Mathijsen (http://www.almamathijsen.nl/). Dus ik heb maar zelf een nieuwe naam gekozen, omdat een ander persona me misschien helpt om onverschrokken te schrijven. En ik hou oprecht van maskers en van het fascinerende heteroniemenspel van Fernando Pessoa.

Mia is een verkorte variant van Maria, moeder, heilige maagd, maar het betekent ook ‘bitter’. Ik heet ook echt Maria, naar goed Brabants gebruik. Mia echoot mooi richting Mia Wallace van Pulp Fiction, met haar prachtige bobkapsel en zwakte voor dansen en milkshakes. Dansen doe ik niet, ik hou van brute metal waar je oren van gaan bloeden. Milkshakes: graag.

Timiaan komt van tijm, het kruid. Groenblijvend, bijenplant, ontsmettingsmiddel. Een kruid voor moed: de Romeinen en middeleeuwse ridders namen tijmtakjes mee in de strijd om krachtig te zijn. Ze stopten het in hun schoen of droegen het mee in een zakje bij hun hart. Tijm & bier is een oud recept om verlegenheid te overwinnen. De Schotse Highlanders dronken thee van wilde tijm om kracht te verkrijgen en nachtmerries te weren. Als kruid is tijm antiseptisch, conserverend en schimmelwereld. De Egyptenaren gebruikten het bij het balsemen.

Ik ben schrijfster en moeder in Middelburg, geboren op Guy Fawkes Day 1980 in Bergen op Zoom. Ik ben freelance copywriter, ghostwriter, culinair recensent en curiositeitencurator. Ook ben ik soms toetsenist van de brute metalband Satinoxide, een verwoed amateur-tuinier, een whiskyliefhebber en een horrorfan. Ik heb veel te veel hobbies en liefhebberijen eigenlijk. Maar de grootste liefde blijft lezen.

Rond mijn vierde levensjaar leerde ik lezen en sindsdien ben ik nooit meer zonder boeken geweest. Als kind lag ik vanwege zware astma vaak in het ziekenhuis en lezen werd mijn ontsnapping. Dankzij zwarte lettertjes op wit papier kon ik als immobiel astmakindje plotseling rennen, zwaardvechten, bergen beklimmen. In het karretje van de biebjuf vond ik de boeken van Roald Dahl en een levenslange liefde voor bizarre verhalen was geboren.

Deel mij!